Olifantenpraat
Gisteren had ik een geanimeerd gesprek met en in de voortuin van een buurtgenoot. Naast de spreekwoordelijke koetjes en kalfjes en een fysiek aanwezige grote haas, kwamen ook nog een aantal andere algemene buurtzaken aan de orde. Gespreksstof die ik met jullie wil delen om te onderzoeken of wij nou zo slim zijn, of is de gemeente zo stom.
Neem nou het fietspad aan de "noordkant" van de wijk, aan de Stuwwal. Dat wordt nu nog onderbroken door een tijdelijke inrit voor bouwverkeer. Die zal op termijn verdwijnen met als gevolg dat er maar één fietsingang is ongeveer op de helft van de straat zal zijn. Dat betekent voor de mensen van het hoogste huisnummerblok altijd om moeten rijden met de fiets als de via de achterweg de kinderen per fiets naar school willen brengen. Dit roept natuurlijk om een olifantenpad in de nabije toekomst, iets wat je kan voorkomen door twee ingangen aan te leggen; één aan de ene kant van de straat (waar nu de bouwverkeer ingang is) en één aan de andere kant, bij het hoogste huisnummer.
Dan de parkeervakken. Het lijkt er nu al op dat er niet genoeg parkeerruimte is voor het aanbod auto's in de wijk, dit terwijl nog niet iedereen is neergestreken met zijn spullen en partner/gezin. Waarom is er niet gekozen om auto's schuin in te laten parkeren? Dat zal niet overal kunnen, maar wij zien mogelijkheden aan in ieder geval de buitenranden van de wijk.
En dan die paal op de Herenweg. Die beweegbare paal met als doel het sluipverkeer tegen te gaan. Dat is uiteraard volkomen begrijpelijk vanuit het standpunt van de direct omwonenden. Maar elders in Sint Pancras, op de Vroonermeerweg ter hoogte van het Daalmeerpad, is net zo'n paal maar dan nét even anders. Deze paal is altijd actief, dag en nacht, twenty-four-seven. Iedereen kan er nog steeds doorheen, maar dan met een vertraging van 30 seconden per auto. Dat ontmoedigt sluipverkeer uiteraard enorm. Wat mij betreft een prima alternatief, maar goed, ik ben natuurlijk geen verkeersdeskundige.
Tot slot de fietsers oversteekplaats herenweg/herenwegpad en de belachelijke houding van de "hoge" ambtenaar met laag inlevingsvermogen. Een vreselijk gevaarlijk punt wat mij betreft waar recentelijk al een aanrijding plaats vond tussen twee personenauto's. Het is een kwestie van tijd tot de eerste overstekende tweewieler slachtoffer wordt. De ambtenaar is van mening dat er nog nooit iets met persoonlijk letsel als gevolg heeft plaats gevonden, DUS hoeft er niets aan te worden gedaan. Met andere woorden, er moet dus eerst iets ernstigs gebeuren voordat de gemeente bereid lijkt te zijn om hier naar te kijken. Ronduit belachelijk natuurlijk. Ik nodig bij deze betreffende ambtenaar uit om zelf eens een paar keer, met of zonder fiets, op een drukke tijd van de dag, over te steken. Ik kom graag demonstreren hoe de gemiddelde automobilist zich op dat stuk gedraagt.
Nieuwe foto’s
Eindelijk is het dan toch gelukt om een paar zaken die al een tijdje op mijn to-do lijstje stonden, te fixen. Zo heb ik mijn nieuwe pincode gekregen van mijn creditcard, die ik nodig had voor het betalen van de contributie voor Jalbum (waar ik mijn foto's mee publiceer) welke offline was wegens niet betalen. De cirkel is rond.
En gisteren vond ik een verloren uurtje om wat foto's te schieten van de nieuwe wijk. Meteen maar verwerken (importeren, omzetten van RAW naar JPG, selecteren, photoblog bijwerken en uploaden) en aan jullie tonen. Het gaat de laatste weken bijzonder hard (voor het oog) omdat ook de bestrating steeds verder vordert. Klik hier voor de foto's. Kijk voor de grap ook weer eens naar de foto's die ik schoot in het begin en besef dat dat nog niet zo héél lang geleden is.
Het eerste blok is/wordt deze week opgeleverd. Roy (K31/Stuwwal 42) nog even gesproken die al hard bezig is met de voorbereidingen van bewoning, net als zijn buren natuurlijk. Ondertussen kijken wij, buren die nog geen sleuteloverdracht hebben gehad, kijken met lichte jaloezie toe, wetende dat het niet heel erg lang meer zal duren voor wij zelf aan de beurt zijn.
“Ben je gestopt met de site?”
Het onderhoud van deze website is wat op de achtergrond geraakt door het ontbreken van internet in ons leven. Om je een inkijkje te geven hoe het zover heeft kunnen komen zou je onderstaand stuk tekst moeten lezen.
Vorig jaar hebben wij met enorm veel geluk ons huis van de hand kunnen doen. Dat betekende wel dat we er eerder uit moesten dan dat het nieuwe perceel klaar zou zijn. We hadden ook onze poot stijf kunnen onderhandelen over de datum, leek ons verstandiger op dit punt flexibel te zijn. Met als gevolg dat het hele gezin een paar maanden op een bungalowpark ging wonen. Dus vooruitdenkend op die hele tussenfase en wetende dat er geen internet zou zijn op dat park waar we nu tijdelijk wonen vond ik een mooie tijdelijke oplossing.
Daags voor verhuizing (nummer 1) heb ik een dongle aangeschaft met internet tegoed. Van de Albert Heijn, dat is 30 euro betalen en 90 euro kunnen verbruiken in de maand van aanschaf. Zo wilde ik toch nog in staat zijn om onder andere de website te onderhouden. De dag van de verhuizing ging het mis. In alle hectiek en middels hulpvaardige handen is die dongle keurig in een verhuisdoos belandt, die nu in opslag zit bij de verhuizer. Wij hebben gekozen voor opslag waar je tussentijds niet bij kan, leek ons niet nodig. De aanschaf van een tweede dongle en internettegoed (60 euro bij elkander) vond ik niet verantwoord naar ons virtuele huishoudboekje.
Uiteraard kaap ik wel eens een internetlijntje bij vriend, kennis of familie. Maar dat voelt ook niet altijd goed. Als je bij iemand langs gaat is het negen van de tien keer om even gezellig bij te kletsen, niet om met een soort tunnelvisie achter die LCD te gaan zitten. Bovendien, als ik wat wil schrijven heb ik gewoon rust nodig, anders lukt het maar slecht.
Bij de Limburgia van Sandra Rajaram zit ik regelmatig. Die heeft heerlijke mocca d'or koffie, maar ook vlaai naar het schijnt en ik mag gebruik maken van haar WiFi. Dat ging een tijdje goed, totdat haar draadloze ISDN router het begaf. Toch ben ik er nog wel regelmatig te vinden, vanwege die koffie natuurlijk.
Een andere uitdaging was het onderhouden van de fotosite. De hele site heb ik op een desktop staan die tot de verhuizing op zolder stond. Na de verhuizing stond ie in een doos. Gelukkig bij mijn schoonouders, dus daar aangesloten en de hele fotosite op een geheugenpen gezet. Nu was het mogelijk om op de laptop offline de site bij te werken en bij internet gastgebruik hoefde ik slechts alleen maar de syncen. Dacht ik. Maar niets is minder waar. Ondertussen was mijn licentie voor Jalbum (het programma dat ik voor het maken van die site gebruik) verlopen, die moet je jaarlijks betalen. Dus dat ging ik eerst maar eens doen, online natuurlijk. Tegen de tijd dat ik al mijn creditcard gegevens had ingeklopt en ik naar een betalingsluik van de Rabo werd verwezen vroeg het digitale loket me om mijn pin van mijn creditcard. De pin van mijn creditcard? Ja ja, dat was iets met vier cijfers zeker he?
Dus een nieuwe pin aangevraagd afgelopen vrijdag. Deze doet er vijf werkdagen over om de geadresseerde te bereiken. Nou ja, die vijf dagen kunnen er ook nog wel bij. "Klopt het dat u nog steeds op het Jan Ekelsplein woont?" - Ik mag dus ook nog eens een keer naar mijn oude adres om de code op te halen, vanuit Schoorldam. Welkom in mijn leven.... pfff.
“Het lijken wel net mensen”
De afgelopen periode zijn de hekken weggehaald die rond de nieuwbouw geplaatst waren. De hekken die enige weerstand boden tegen boeven en banjers met kwade bedoelingen. Nu de hekken weg zijn zal blijken of de wijk ver genoeg gevorderd is om dat zelfde volk buiten de deur te houden.
In feite geldt dit ook voor de negen jongeren die in het Parlan huis komen te wonen bij ons op de buurt. Tijdens het project kunnen ze rekenen op een stuk zekerheid, veiligheid en ondersteuning. Daarna gaan de hekken weg en moeten ze zelf de buitenwereld zien te mennne. Opgegroeid met veel minder of geen bescherming zoals dat in een "veilig" gezin dood gewoon is. De jongeren die er komen te wonen worden in negen maanden tijd klaar gestoomd om de maatschappij met al haar verleidingen, vrijheden maar ook verplichtingen aan te kunnen.
De jongeren leven er met twee per appartement. Wel een eigen (slaap-)kamer maar ze delen er de douche en keuken die een gemeenschappelijke ruimte vormen. Ze zullen er zelf zorg voor moeten dragen dat het leefbaar is en blijft, zelf moeten koken en een omgang met elkaar zien te vinden. Uiteraard staan ze er niet alleen voor, medewerkers van Parlan zullen het grootste deel van de dag zijn om hen hierbij te ondersteunen en helpen herinneren binnen welke grenzen ze geacht worden te blijven. Zij wekken diegenen in het huis die effe geen zin hebben die dag om naar school of werk te gaan. Bij calamiteiten zijn zij ook het eerste aanspreekpunt. Een gedragsdeskundige is er om een op maat gesneden ontwikkelingsplan per persoon samen te stellen.
De jongeren zijn rond de 16 tot 19 jaar, soms wat jonger, maar altijd tijdelijk bewoner van een woonunit. Al vanaf de eerste periode krijgen ze te horen wanneer ze zelfstandig de maatschappij in zullen rollen. Het kan ook zijn dat na verloop van tijd blijkt dat iemand niet geschikt is voor dergelijke woonvorm, dan zal Parlan deze persoon op een andere manier begeleiden. Voor eventuele escalaties zijn er nog ander "lagen" in de organisatie die uitkomst kunnen bieden. Dit is overigens de afgelopen jaren niet voorgekomen in de huidige projecten.
Het voornaamste is dat Parlan er alles aan gelegen is dat de buurt waarin ze opereren geen hinder ondervind van het project van begeleid wonen. Natuurlijk zal er zo nu en dan een radio te horen zijn, of met een deur worden gegooid onder luid gevloek. Maar is dat niet een onderdeel van ELKE opgroeiende tiener? Deze jongens en meiden zijn echt niet anders en hoeven ook niet anders benadert te worden. Of zoals ik gekscherende zelf zei "Het lijken wel net mensen" aan het einde van de informatieve avond.
Benadrukt werd dat mocht je met vragen, suggesties of zelfs klachten zitten, wacht dan niet te lang met het benaderen van de Stichting zelf. Dat kan via de website of telefonisch.
www.parlan.nl
072 - 5143900
Tot slot nog een woord van dank aan Marcel en Tanja van Eiland de Wild keukens. Zij hadden niet alleen belangeloos hun mooie bedrijf ter beschikking gesteld voor deze avond, ze waren er ook om iedereen te voorzien van koffie en thee met boterkoek en chocola. Echt super!
Van de hekken!
Heel raar. Gisteren was ik even tussen mijn bezigheden door naar de nieuwbouw gereden. Hekken weg. Dat was echt een vreemd gezicht omdat het met de hekken zo vertrouwd was inmiddels. Een beetje kaal ook. Gelukkig went zo'n aangezicht snel.
Even een praatje met de uitvoerder van VBK gemaakt. Hij verteld van alles, behalve uiteraard de dingen die wij als nieuwe eigenaar zo graag willen horen; de opleverdatum. Het voelt als vroeger, toen je lange tijd moest wachten op iets wat je zo graag wilde.
Als de dagen voor sinterklaasavond, die leken ook altijd een eeuwigheid te duren. Zo ook met deze nieuwbouw woning.
Ook gek is dat je nu gewoon naar de gestapelde stenen kunt lopen zonder vooraf een afspraak te maken. Even een woning naar binnen is niet gewenst, men stelt het zeer op prijs om je daarvoor nog wel eerst even te melden bij uitvoerder of opzichter van dienst. De zuidkant van de wijk heeft al bestrating terwijl de noordkant nog altijd de uitstraling van een zandbak heeft. Gelukkig wordt er nu ook hard gewerkt aan de voorbereidingen voor het bestraten.
Parlan avond
Al eerder ter sprake gekomen op deze website, Stichting Parlan. Deze stichting is gespecialiseerd in het opvangen van jongeren met een bijzonder verleden. Ook in onze wijk komt er een woonproject van deze stichting. Veel informatie over Parlan in het algemeen is al terug te vinden op de site, maar meer specifieke vragen kunnen binnenkort ook gesteld worden aan de mensen van de stichting zelf. 
In samenwerking met keukenspecialist Eiland de Wild vind er op woensdag 23 maart a.s. tussen 20.00 en 21.30 uur een informatie avond plaats. Onder het genot van koffie en thee is er een kleine afvaardiging van Parlan om een presentatie te geven over het project dat aan de Nollen-Oost zal starten en ons ook in staat stellen om vragen te stellen. Uiteraard staat het vrij om nog even een kijkje in de keukens te nemen van onze gastheer, waarvoor bij voorbaat dank!
Iedere nieuwe buurtbewoner is van harte uitgenodigd om deze avond aanwezig te zijn.
Wil je hierbij aanwezig zijn, geef je dan op via de mail: parlanavond@de-nollen-oost.nl, ook het aantal personen dat meekomt. Ik stuur je de lokatiegegevens retour. Opgeven is van belang in verband met inzage in de opkomst, wat weer samen hangt met koffie etc. Vragen of opmerkingen over de avond graag sturen naar info@de-nollen-oost.nl of onder dit bericht plaatsen als comment.
(p.s. Er is hier geen sprake van persoonlijk belang, wij hebben onze keuken immers bij Edmon gekocht)
Op schema
Het was weer een prachtige dag om foto's te maken vandaag. Dat heb ik dan dus ook gedaan, op en in de bouw. Ik ben zoals inmiddels mijn gewoonte is, eerst langs de Bouwfonds huizen gegaan en daarna nog een rondje langs de andere projecten. Het lijkt al op een echte woonwijk.
Op de bouwplaats aangekomen op zoek naar Joris (Bouwfonds) gegaan. Mijn bezoek was zogezegd "cold calling", oftewel onaangekondigd. Met de mooie helm op richting de keet, trof ik een collega van Joris aan, Corné Bakker (Bron: Marjolein K17). Hij heeft me rondgeleid door het Bouwfonds project. Eerst de hoge kavelnummers aan gedaan, het hoekpand binnen geweest van beneden naar boven en daar wat foto's gemaakt. In dit blok zijn ze aan het stuccen. Daarna doorgelopen richting het blok waar wij zelf komen te wonen straks. Ook daar weer naar binnen gegaan om foto's te maken. Ziet er allemaal netjes en verzorgd uit. De vloerverwarming is (onder druk) neergelegd op de begane grond en eerste etage. Op de foto's is ook te zien dat het raam in de badkamer niet echt handig zit, houdt hier rekening mee als je een eigen ontwerp laat aanbrengen. De bouw van deze 32 woningen loopt vooralsnog iets op voor op schema, de eerste sleutel zal in de eerste of tweede week van April worden overhandigd, zoals het er nu naar uitziet. Volgende week wordt er gestart met het plaatsen van de eerste binnenmuren. Ach, je leest het binnenkort in het tweede infobulletin dat in de maak is.
Daarna het terrein verder over gelopen. Het twee onder één kap huis schuin tegenover het Parlan huis is echt gigantisch. Die mensen kunnen wel een kleine bed & breakfast beginnen! Het Parlanhuis heeft een heel aparte, inpandige voordeur. De kwadrant woningen daar achter schieten ook al aardig op, terwijl de kavels aan de achterweg nu nog slechts uit een vloer en een paar muren (etages) bestaan. Dan door naar de huizen die het meest gevoderderd zijn, die hebben zowaar ook al een schuur in de tuin staan en men is bezig om de bestrating op orde te brengen. In week 9 zal er de eerste sleutel worden overhandigd, hartstikke spannend lijkt me dat. Ook daar ben ik even een huis binnen gegaan om eens wat foto's te maken van de binnenkant. Er zitten zowaar al een toilet en badkamer in. Het pand waar ik was, waren deze volgends de standaard afgeleverd en dat zag er echt niet verkeerd uit.
Ben jij een koper van een andere projectbouwer dan Bouwfonds en heb je nieuws of feitjes te melden over de bouw, mail mij dan gerust, dan kan ik er een vermelding van maken.
Voor de foto's klik je hier.
Roboschilder
Voordat we de woning kunnen betrekken moet er eerst nog een en ander gebeuren. Ja, je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om in een casco huis te gaan wonen met geïmproviseerde douche en koken op campinggas. Noem ons verwend, maar wij hebben toch iets andere woonwensen.
De eerste weken zal het hectisch worden met verkeer van schilders, timmerlieden, klusbedrijven en mensen die familie komen helpen. Want ga er maar aan staan, je huis even in een paar weken bewoonbaar maken is een kwestie van strak plannen en de juiste mensen vinden. En tijd, veel tijd.Voor wat betreft de keuken zijn wij klaar want die wordt door de leverancier in elkaar gezet, de badkamer is wat materie betreft zo goed als rond, de juiste vloer per etage geeft ons nog de nodige hoofdbrekens.
Voor al het andere hebben wij ons vaste klussenbedrijf. Nou ja, klussenbedrijf klinkt een beetje hobbymatig, dat is het niet, ze zijn zeer vakkundig. Via mijn schoonvader hebben we in ons huidige pand al e.e.a. laten doen en daar hebben we nog dagelijks plezier van. Als je de site van Robogroup bekijkt (de site heeft niet de uitstraling van de kwaliteit, daar moet je even doorheen prikken), dan zul je zien dat ze een paar behoorlijke projecten achter de kiezen hebben. Waar ik vooral naar uitkijk is de dag dat Robbert, zo heet de eigenaar, binnen wandelt en zijn verfspuit installeren zal. Dat ding spuit in één keer de hele ruimte wit en strak. Zolder indelen en aftimmeren? Geen punt. Keuken of badkamer installeren, ook daar weten ze raad mee. Mocht je ook interesse hebben, mail gerust naar mijn mailadres.
Als laatste komt de tuin aan de beurt. Daar ga ik nog niet eens over nadenken hoe of wat. Ja, behalve de schutting ben ik er al redelijk uit, maar dat komt omdat buurman Kees daar een heel helder beeld bij heeft.
Paal blijft
In het Noord-Hollands Dagblad staat een bericht over het handhaven van de beweegbare paal in de Herenweg. Het is een middel om het sluipverkeer tegen te gaan en het heeft zijn nut bewezen. Maar of wij er ook blij van worden is niet gevraagd.
Er wordt dit jaar een nieuwe telling gedaan waaruit moet blijken of er misschien zelfs een verruiming van het tijdstip moet komen. Lees er meer over in dit artikel.
Kijkje in de keuken
Vanaf deze plek, vanachter mijn bureau op het huidige woonadres, gun ik iedereen een mooi, gezond en voorspoedig 2011. En dat degenen die hun huidige woonadres nog van de hand moeten doen dit doel halen vóór de oplevering van de nieuwe stulp. Laten we er met z'n allen (Parlan, huurders, huiseigenaren) een mooi jaar van maken zodat we over precies een jaar na nu terug kunnen kijken op een geslaagde eerste jaarwisseling in de buurt.
In de eerste helft van dit jaar zullen de eerste bewoners hun verplaatsbare eigendommen gaan verslepen naar hun nieuwe huis. Dit uiteraard nadat de diverse klussenbussen van keuken-, sanitair- en vloerbedekkingleveranciers de laatste schroef en spijker hebben geslagen. Leuk vooruitzicht!
Wij (Stuwwal 12) zijn er in geslaagd in de laatste adem van 2010 een keuze te maken voor wat betreft de keuken. Door onze zoektocht hebben we ontdekt dat er een hoop keukenboeren en maar een paar echte leveranciers zijn. Uiteindelijk sprongen er voor ons twee echt uit; Edmon Keukens en Eiland de Wild Keukens.
Edmon heeft onder andere Eggersmann keukens in de collectie en die hebben een bepaald frontpaneel (type "Vancouver") waar wij bijzonder van gecharmeerd zijn. We kwamen er in eerste instantie niet uit voor wat betreft de prijs. Op aanraden van nieuwe buren tijdens de oudjaarsborrel in de Spoorzoeker ook nog een offerte laten doen bij Eiland de Wild keukens. Zij zijn door alle keukens die ze hebben verkocht aan Nollen-Oost buren een soort van hofleverancier aan het worden. Ook hier dacht men goed mee en sprak niet de hele tijd maar in ons straatje om maar een keuken te kunnen verkopen (die hebben we ook meegemaakt, van die ja-knikkende, niets is te gek, als ik je aankijk zie ik alleen maar geld, verkopers). De keuze die we uiteindelijk moesten maken ging niet over kwaliteit, wat dat zit bij beiden wel snor. Uiteindelijk is de prijs bij Edmon zodanig bijgesteld dat we onze keuken met het door ons zo geprezen Vancouver paneel toch budget-verantwoord konden inkopen.
Genoeg over de keukens, hierover kunnen we lekker door discussiëren op het forum. Van een enkeling heb ik begrepen dat het niet meer lukt om aan te loggen. Dat ben ik nu aan het inventariseren om te kijken of er slechts een paar zijn die hier last van hebben of meer. Het is ook uitzonderlijk rustig op het forum, vandaar eigenlijk ook mijn vraag of je me wil mailen als je account het niet (meer) doet.